روزی بود و روزگاری، نه روزگار من، نه روزگار شما، و نه هیچ زمان دیگری، مرد دانشمندی بود. ستاره شناس بود. اسمش احمد بود. می گفتند این احمد طریقه ای اختراع کرده بود که می توانست هر ستاره ای را نابود کند. البته در صورت لزوم.

سلطان وقت که این ماجرا را شنید، دستور داد که احمد را به بارگاه او بیاورند.

احمد را آوردند.

سلطان گفت:

-تو همان احمد نیستی که فکر میکنی می توانی ستاره ها را نابود کنی؟

-ای حضرت سلطان، من همانم. ولی "فکر نمیکنم" بلکه واقعا می توانم هر ستاره ای را نابود کنم. البته اگر ضرورتی داشته باشد.

سلطان گفت:

- پس زود باش، آن ستاره را برای من نابود کن؛ همان که بالای آن یکی است.

و با انگشت به آسمان اشاره کرد.

احمد که از ترس سفید شده بود گفت:

- ای حضرت سلطان! چرا به خاطر هیچ، ستاره ای نابود شود؟ من وقتی حاضرم آن را نابود کنم که ضرورتی در کار باشد.

- مگر خواست من ضرورت نیست؟ زود باش آن را نابود کن، وگرنه سرت را از بدنت جدا میکنم.

چاره ای نبود. احمد بسرعت به خانه رفت تا پشت دستگاهش بنشیند و پس از مدتی گزارش داد:

- ای خردمندترین پدران، ای یار دانشمندان و فضلا، به امر جهان مطاع شما ستاره نابود شد، ای نابغه عالم وجود.

سلطان به آسمان نگریست؛ اما ستاره در جای خود ایستاده بود و مانند گذشته نور افشانی می کرد.

- آهای حرامزاده بدبخت! سلطان محبوب خود را مسخره می کنی؟ آی... خدام!

احمد به زانو درآمد و گریست:

- ای پدر بزرگوار! در کشتن من تامل کنید، امان بدهید تا توضیح بدهم.

- توضیحات خود را در دنیای دیگر خواهی داد. ای سگ پست دروغگو.

احمد را گردن زدند؛ جنازه اش را به تیری میخکوب کردند و به دیوار شهر آویختند تا عبرت احمدهای دیگر شود.

از آن زمان ده سال گذشت، پنجاه سال گذشت، صد سال گذشت. مردم شهر، هم سلطانی را که دستور کشتن احمد را داده بود فراموش کردند و هم احمد را و علت کشتنش را.

صد سال دیگر هم گذشت ...

و این مدت به سیصد سال و چهارصد سال رسید؛

چهل و دو سال و چهار روز و دو ساعت و سی و هفت دقیقه دیگر نیز گذشت...

ستاره شناسان به آسمان نگریستند.

وا عجبا! آن ستاره در جای خود نبود!

در تمام رصدخانه ها و تلسکوپ های خود دقیق شدند ولی ستاره نبود!

نور آن ستاره نابود شده بود و چهارصد و چهل و دو سال و چهار روز و دو ساعت و سی و هفت دقیقه در راه بود تا به زمین برسد.

حالا متوجه شدید؟

لازار لاجین، نویسنده روس، برگردان منوچهر محجوبی

کوله پشتی اش را برداشت و راه افتاد

مدت زیادی از تولد برادر سکی کوچولو نگذشته بود . سکی مدام اصرار می کرد به پدر و مادرش که با نوزاد جدید تنهایش بگذارند  پدر و مادر می ترسیدند سکی هم مثل بیشتر بچه های چهار پنج ساله

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده می شد: من کور هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او می گذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت …

ادامه مطلب را در اينجا بخوانيد

ادامه مطلب را در اينجا بخوانيد

دو روز مانده به پايان جهان، تازه فهميد که هيچ زندگي نکرده است. تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود. پريشان شد و آشفته و عصباني. نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد...