پشت پا زن دور چرخ و گردش ایام را

سین ساغر بس بود ای ترک، ما را روز عید

گو نباشد هفت سین، رندان درد آشام را

خلق را بر لب حدیث جامه نو هست و من

از شراب کهنه می جویم لبالب جام را

هر کسی شکّر نهد بر خوان و برخواند دعا

من ز لعل شکّرینت طالبم دشنام را

هر تنی را هست سیم و دانه گندم به دست

مایلم من دانه خال تو سیم اندام را

سیر بر خوانست مردم را و من از عمر سیر

بی دلارامی که بُردست از دلم آرام را

پسته و بادام، نقل روز نوروز است و من

با لب و چشمت نخواهم پسته و بادام را

عود در عید می سوزند و من نالان چو عود

بی بتی کز خال هندو ره زند اسلام را

یکدگر را خلق میبوسند و من زین غم هلاک

کز چه بوسد دیگری آنشوخ شیرین کام را

سر که بر دستار خوان خلق و همچون سرکه دوست

میکند بر ما ترش، رنگین رخ گلفام را

خلق را در سال روزی عید و من از چهر شاه

عید دارم سال و ماه وهفته، صبح و شام را

لاجرم این عید خاص من که بادا پایدار

کرو فرّش بشکند بازار عید عام را

قاآنی