در دلم بود که آدم شوم اما نشدم
بي خبراز همه عالم شوم اما نشدم
بر در پير خرابات نهم روي نياز
تا به اين طايفه محرم شوم اما نشدم
هجرت از خويش کنم خانه به محبوب دهم
تا به اسما معلم شوم اما نشدم
از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
رسته از کوثر و زمزم شوم اما نشدم
فارغ از خويشتن و واله ي رخسار حبيب
همچنان روح مجسم شوم اما نشدم
سرو پا گوش شوم,پاي به سر هوش شوم
کر دم گرم تو ملهّم شوم اما نشدم
از صفا راه بيابم به سوي دار فنا
در وفا يار مسلم شوم اما نشدم
خواستم برکنم از کعبه دل هر چه بت است
تا بر دوست مکرّم شوم اما نشدم
آرزوها همه در گور شد اي نفس خبيث
در دلم بود که آدم شوم اما نشدم
انتخاب شده توسط mohsen در 87/01/07 ساعت 17:27 | لینک ثابت
روزی چشم به دیگر یارانش گفت: کوهی پوشیده از ابر در پشت این دریاها میبینم به راستی که چه کوه زیبایی است؟!
گوش گفت: کجاست آن کوهی که تو میبینی؟ من صدای او را نمی شنوم.
دست گفت: من می کوشم تا او را لمس کنم اما هیچ کوهی را نمی یابم.
بینی گفت: من وجود او را درک نمی کنم زیرا قادر نیستم او را ببویم پس وجود آن غیر ممکن است!
آنگاه چشم به سوی دیگری برتافت و با خود خندید در حالی که حواس دیگر درباره چنین خیالبافی هایی گفتگو میکردند و به این نتیجه رسیدند که چشم از را به در شده است!
<جبران خلیل جبران>
گوش گفت: کجاست آن کوهی که تو میبینی؟ من صدای او را نمی شنوم.
دست گفت: من می کوشم تا او را لمس کنم اما هیچ کوهی را نمی یابم.
بینی گفت: من وجود او را درک نمی کنم زیرا قادر نیستم او را ببویم پس وجود آن غیر ممکن است!
آنگاه چشم به سوی دیگری برتافت و با خود خندید در حالی که حواس دیگر درباره چنین خیالبافی هایی گفتگو میکردند و به این نتیجه رسیدند که چشم از را به در شده است!
<جبران خلیل جبران>
